Czy słyszysz…?

W drugim tygodniu Wielkiego Postu jesteś zaproszony do refleksji nad tym, czego i jak słuchasz…
Jak to, co słyszysz ma wpływ na Twoje życie…
W ciągu dnia dociera do Ciebie szereg informacji, niektóre z nich rodzą w Tobie radość, inne niepokoją. Słyszysz polecenia, prośby, zaproszenia i odmowy. Zanim jednak odpowiesz na nie, zastanów się, czy słyszysz głos Boga, który chce mówić do Ciebie w głębi Twego serca? Czy słyszysz Jego cichy szept miłości, która Cię nie oskarża, nie podejrzewa, nie ocenia, ale nade wszystko podnosi, umacnia, dowartościowuje i wskazuje drogę wyjścia z wielu trudnych sytuacji?
 
Jezus Miłosierny zaprasza Cię podobnie, jak św. Siostrę Faustynę: „Zbliż swój słuch do serca mojego i zapomnij o wszystkim, i rozważaj niepojęte miłosierdzie moje. Miłość moja da ci moc i odwagę” (Dz. 229).
 
Dopiero wtedy, gdy usłyszysz głos Boga i to, co On chce Ci przekazać, będziesz mógł usłyszeć to, co naprawdę mówią do Ciebie inni ludzie. Nie będziesz wówczas przerzucał na nich swoich problemów, nie będziesz ich podejrzewał i osądzał, ale będziesz wrażliwy na ich cierpienie. Staniesz się wówczas człowiekiem miłosierdzia…
 
Powtarzaj więc za każdym razem, gdy usłyszysz coś, co pozornie będzie budzić Twoją złość, niechęć czy oburzenie: „Dopomóż mi, aby słuch mój był miłosierny, bym skłaniała się do potrzeb bliźnich, by uszy moje nie były obojętne na bóle i jęki bliźnich” (Dz. 163).
 
Odwagi!

 

Tekst pochodzi ze strony www.faustinum.pl

I niedziela Wielkiego Postu

Czas Wielkiego Postu, to czas na modlitwę, refleksję nad swoim życiem. To czas stawania w prawdzie. Pierwszą prawdą, którą potrzebuję sobie uświadomić jest prawda o tym, że Bóg kocha mnie miłością nieskończoną, bezwarunkową i że ta Jego miłość do mnie nigdy się nie zmieni! 

Dopiero stając „oko w oko” z Bożą miłością mogę popatrzeć na siebie i swoje życie w całej prawdzie. Wiele we mnie dobra i piękna, ale i wiele słabości i grzechów… Patrząc na swoją niedoskonałość nie wolno mi odrywać wzroku od Bożej miłości, od Jego miłosierdzia, od Jezusa, który umarł na krzyżu za każdy mój grzech i już wszystko mi przebaczył.

Św. Siostra Faustyna pisała: „To poznanie nędzy mojej daje mi zarazem poznać przepaść miłosierdzia Twojego. W życiu swoim wewnętrznym patrzę jednym okiem w przepaść swej nędzy i nikczemności, jaką jestem, a drugim okiem patrzę w przepaść miłosierdzia Twego, Boże” (Dz. 56).

Kiedy patrzę na obraz Jezusa Miłosiernego i widzę Jego przebaczające, pełne miłosierdzia spojrzenie, mogę uczyć się tak samo patrzeć na siebie i na drugiego człowieka.

Skoro Bóg, który mnie przenika i zna całą prawdę o mnie, Bóg, który jest „po trzykorć święty i brzydzi się najmniejszym grzechem” (por. Dz. 1728) kocha mnie i niezmiennie otula swoim miłosierdziem – to czy mam jakikolwiek powód do tego, by nie kochać moich bliźnich i nie patrzeć na nich z miłością?

„Dopomóż mi do tego, o Panie, aby oczy moje były miłosierne, bym nigdy nie podejrzewała i nie sądziła według zewnętrznych pozorów, ale upatrywała to, co piękne w duszach bliźnich, i przychodziła im z pomocą” (Dz. 163).

Stanąć oko w oko z drugim człowiekiem, który myśli, widzi, czuje inaczej niż ja, który mnie rani – i patrzeć na niego z miłością, to nie jest łatwe! Niech to będzie wyzwanie i zadanie dla każdego z nas na ten I tydzień Wielkiego Postu.

Odwagi!

 

Tekst pochodzi ze strony www.faustinum.pl

Wielki Post czas zacząć!

W tym czasie jesteśmy w sposób szczególny wezwani do nawrócenia – czyli inaczej do zmiany myślenia.
Może zastanawiasz się jak to zrobić? Jak się zmienić?
Od czego zacząć? Na dobry początek warto wziąć przykład z św. Siostry Faustyny i powiedzieć Jezusowi tak, jak ona: „JEZU, PRZEMIEŃ MNIE W SIEBIE, BO TY WSZYSTKO MOŻESZ” (Dz. 163).

Na początku tego Wielkiego Postu oddaj Jezusowi Miłosiernemu swoje pomysły i wyobrażenia na temat tego, jak chciałbyś się zmienić i pozwól Jemu działać w tobie.